Wiser -My Life is To Dream-

                   หลายคนคงปฎิเสธไม่ลงว่าในชีวิตของคุณในทุกวันนี้มีแบรนด์เข้ามาเกี่ยวข้องอย่างไม่รู้ตัวตั้งแต่ยันตื่นเช้ายันแปรงฟันด้วยยาสีฟันออรัลบีใช้ยาสีฟันคอลเกตใส่เสื้อ Arrowทานเนสกาแฟหรือโอวันตินทานขนมปังฟาร์มเฮ้าส์ในตอนเช้าขับรถยี่ห้อฮอนด้าไปทำงานถึงออฟฟิศก็ใช้คอมพิวเตอร์ของIBMทำงาน

จะเห็นได้เลยว่าแบรนด์เข้ามาเกี่ยวกับคุณอย่างที่หลีกหนีไม่ได้ในชีวิตประจำวันบางคนอาจจะมองว่าแบรนด์นั้นคือแค่ตราสินค้าหรือสัญลักษณ์

ถ้าเมื่ออดีตอาจจะเป็นแบบนั้นแต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว แบรนด์เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ภาพลักษณ์  บุคลิก ความน่าเชื่อถือ ประสบการณ์ ความมั่นใจ สรุปมันคือ ความรู้สึกหรือทุกอย่างที่ก่อให้เกิดความทรงจำในใจของผู้บริโภค บางครั้งแบรนด์ก็เปรียบเหมือนผู้ชี้นำทาง

เช่น Apple การเป็น1ในตัวอย่างของแบรนด์ที่มีคุณค่าทางทางจิตใจไม่ว่าสินค้าอะไรที่ Apple ผลิต แฟนพันธุ์แท้จะต้องซื้อโดยที่ไม่สนใจสิ่งใดเลยเพราะว่ามันคือ Apple หรือมันก็เป็นเครื่องหมายของความเชื่อถือได้เช่น หากคุณไปต่างประเทศแล้วเกิดหิวแต่อาหารท้องถิ่นของประเทศนั้นคุณไม่มั่นใจในความสะอาดของมัน คุณแค่เห็นสัญลักษณ์ ตัวMสีเหลืองใหญ่ๆคุณก็รู้แล้วว่ามันคือ แมคโดนัดล์ มันทำให้คุณมั่นใจว่าความสะอาด หรือความมาตราฐาน ความรู้สึกมั่นใจในแมคโดนัลด์ทำให้สุดท้ายคุณเข้าไปกินมันอย่างไม่ลังเลใจ

แบรนด์มีความผลต่อความรู้สึกยังไง?

หลายครั้งที่คุณใช้เหตุผลในการเลือกซื้อสินค้าโดยใช้เวลาคิดนานกว่าจะเลือกซื้อสินค้านั้นได้แต่ถ้าสินค้านั้นผลิดโดยแบรนด์ที่คุณรู้จักเช่น

คุณเลือกซื้อ เสื้อผ้า1ตัวระหว่างเสื้อผ้าที่ราคา200บาทแต่ไม่ีมีสัญลักษณ์อะไรกับเสื้อที่มีสัญลักษณ์ของไนกี้แปะอยู่แต่ราคาแพงกว่า100บาท

คุณกลับเลือกซื้อที่ราคาแพงกว่า100บาทเพียงเพราะว่ามันมีสัญลักษณ์ของไนกี้ เพราะมันคือ ไนกี้ คุณเลยซื้อเพราะคุณรู้สึกดีมีความน่าเชื่อถือ ใส่แล้วดูดี อีกทั้งมันยังแสดงความเป็นตัวตนของคุณด้วย

แบรนด์นั้นสามารถแสดงความตัวตันหรือบุคคลิกที่เขาอยากเป็นได้ เช่น

คุณใส่ ไนกี้ เพราะคุณเป็นคนประเภทชอบเล่นกีฬา หรือ Just Do It!

คุณใช้รถเบนซ์ เพราะคุณเป็นคนรวย มีระดับ หรูหรา มีเงิน

คุณใช้ appleเพราะคุณเป็นที่คนชอบจินตนาการสร้างสรรค์ ชอบการออกแบบ

คุณดื่มเป๊ปซี่ เพราะคุณเป็นคนรุ่นใหม่หรือคุณอาจจะดื่มโค้กเพราะคุณเป็นคนที่ชอบอะไรที่เป็นต้นตำรับ

คุณอาจจะใช้ผลิตภัณฑ์ของ Body Shop เพราะคุณเป็นคนที่ต่อต้านการทดลองกับสัตว์

คุณอาจจะชอบดื่มกาแฟสตาร์บัคส์ที่มีราคาแพงเพราะมันทำให้คุณมีความสุขกับการดื่นกาแฟมากขึ้น

คุณอาจจะชอบเล่นเกม wii มากกว่าplaystion 3หรือ X-box360 เพราะคุณเป็นคนชอบเล่นเกมที่ออกท่าทาง ง่ายๆ

คุณใช้ซัมซุงมากกว่าโนเกียเพระาคุณเป็นที่ชอบดีไซน์กว่าฟังค์ชั่น

นี่คือสิ่งที่บ่งบอกว่าแบรนด์นั้นไม่ใช่แค่ตราสัญลักษณ์มันคือ ความรู้สึก 

edit @ 3 Aug 2009 21:43:31 by Wiser

เป็นนิยายที่แต่งขึ้นเองไม่เกี่ยวกับบุคคลอื่นใดทั้งสิ้น

ปฐมบทแห่งการเริ่มต้น
 
  ณ.สถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่สถานระบุได้ในผืน ทวีป มูโค ทวีปที่มีความเจริญรุ่งเรืองของอารยธรรมมากที่สุดทวีปแห่งหนึ่งก็ว่าได้มีอารยธรรมที่เก่าแก่และหลากหลายเผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ ก็อปลิน เฮลผ์หรือแม้กระทั่ง อันเด็ธ อีกทั้งมีเผ่าอื่นย่อยมากมายอีกมากมาย
   
  “ย๊ากกก “เสียงร้อง ตะคอกของนักรบหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังใช้หอกซึ่งเป็นอาวุธคู่กายฟาดไปใส่สัตว์ประหลาดที่มีตัวทั้งตัวเป็นสีดำจนกระเด็นไปไกลตอนนี้เขาและเพื่อนอีกคนซึ่งใช้หอกเช่นเดียวกันกับเขา ดูเหมือนว่าทั้งสองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเพราะพวกเขาตอนนี้แปรียบเสมือนหมากล้อมสีขาวสองเม็ดที่โดนหมากสึดำล้อมไว้หมด
  “ให้ตายซิดูเหมือนว่าเจ้าพวกนี้จะมีแต่เพิ่มไม่ยอมหมดไปซะที”ชายหนุ่มหันไปพูดกับเพื่อนข้างหลังที่กำลังสะบัดหอกฟาดใส่สัตว์ประหลาด
  “ถ้าพวกเราสู้ต่อไปก็มีแต่หมดแรงและสุดท้ายคงได้ตายทั้งคู่แน่เลย”ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่สงบนิ่งและรักษาอามรณ์ไว้ได้ซึ่งต่างกับเพื่อนของเขาที่เตอนนี้หงุดหงิดเต็มที่แล้ว
  “โธ่โว๊ย!!!!เมื่อไรจะหมดกันซักที “ชายหนุ่มผู้หงุดหงิดควงหอกแล้วซัดใส่เหล่าสัตว์ประหลาดอีกครั้งอย่างรุนแรง
  “ใจเย็นก่อนซิเพื่อน ฉันพอจะมีทางที่ทำให้เรารอดจากสถานการณ์นี้ได้ทั้งคู่”เพื่อนของเขาเตือนให้เขาใจเย็น
  “จริงเหรอ ว่ามาซิ”ชายหนุ่มเริ่มใจเย็นขึ้นเมิ่อได้ยินคำพูดของเพื่อนเขา
  “พวกเราจะใช้เจ้าสิ่งนี้ในการหนี”
  “เอ๊ารับไปซะ”ว่าแล้วเขาก็ขว้างอะไรบางอย่างให้เชายหนุ่ม เมื่อรับมามันก็คือนาฬึกาดิจิตอลธรรมดา
  “ เอ้ยมันคืออะไรเนี่ยเพื่อน ” ชายหนุ่มมองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัยว่าจะให้ใช้ คือนาฬึกาดิจิตอลธรรมดานี่หนีจากที่นี่ได้เหรอ
  “มันคือกุญแจที่จะพาเราออกจากที่นี่ เฮ้ยระวัง!!!! “
เพื่อนของเขาตะโกนบอกเพราะเห็นสัตว์ประหลาดกระโจนเข้ามาใส่ชายหนุ่ม
  ชายหนุ่มเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนของเขาก็รีบหันหลังมาและใช้หอกกันเขี้ยวของสัตว์ประหลาดสีดำได้ทัน
ชายหนุ่มค่อยๆใช้แรงจะผลักสัตว์ประหลาดให้กระเด็นออกไป แต่เจ้าสัตว์ประหลาดไม่ยอมแพ้มันใชเล็บข่วนไปโดนนาฬึกาดิจิตอลที่เขาถืออยู่ในมือที่จับหอกอยู่
  เมื่อเห็นดังนั้นชายหนุ่มเลยใช้เท้าถีบเจ้าสัตว์ประหลาดออกไป ทำให้สัตว์ประหลาดที่คอยซุ่มโจมตีข้างหลัง
กระเด็นออกไปด้วย

  “ ชิ”ชายหนุ่มรำพึงเมื่อหยิบนาฬึกามาดูซึ่งปรากฏว่าตอนนี้มันได้พังไปแล้วแลยทำให้เขาเริ่มคลั่งขึ้นมาอีกครั้งเขาใช้หอกฟาดใส่ฝูงสัตว์ประหลาดใหญ่
  “โธ่โว๊ย”
  “เป็นอะไรไปเพื่อน “
ชายหนุ่มหันมามองเพื่อนก็พบว่าเพื่อนของกำลังอาละวาดใหญ่กับฝูงปีศาจพร้อมกับกำนาฬึกาที่พังไว้
“ ไอ้พวกเวรทำไมไม่หมดซักที”
“เฮ้ยหยุด ก่อน เพื่อน”
ชายหนุ่มรีบเข้าไปหยุดเพื่อนของเขาไว้ แล้วถามถึงสาเหตุที่ทำไมถึงได้อาละวาดอย่างบ้าคลั่งอย่างนี้เพราะเขาไม่เคยเห็นเพื่อนเขาเป็นมาก่อนเลย
“มันเกิดอะไรเพื่อน”
“คือว่า นาฬึกาที่นายส่งให้ฉันมันพังแล้วซิเพราะเจ้าสัตว์ประหลาดตัวเมื่อกี้มันทำพัง อย่างนี้เราก็หมดทางที่จะหนีรอดแล้วซิ”ชายหนุ่มกล่าวกับเพื่อนของเขาด้วยความสิ้นหวัง
แต่เพื่อนของเขาไม่ได้สิ้นหวังอย่างเขากลับพุดอย่างเรียบออกมาว่า
“เรายังไม่หมดหนทางมันยังมีวิธีอยู่”ได้ยินประโยคคำพูดของเขาก็สงบอามรณ์โมโหได้
“จริงเหรอ ที่เรายังมีทางที่จะหนีรอดได้”
“ใช่เรายังพอมีทางรอด”ชายหนุ่มยิ้มให้เพื่อนซึ่งเพื่อนของเขาไม่รู้ว่ารอยยิ้มที่เขายิ้มออกมามันคือความรู้สึกดีใจที่แท้จริงหรือเปล่า
“ฉันมีของวิเศษที่จะทำให้รอดจากสถานการณ์นี้ไปได้”เขาพูดขณะที่แทงสัตว์ประหลาดและสำเร็จโทษมัน
“ถ้าอย่างนี้เรารีบใช้มันช่วยเราออกไปจากที่นี่ซะที ก่อนที่เราจะหมดแรงซะก่อนและเสร็จพวกมัน เร็ว”
ชายหนุ่มเร่งให้เพื่อนรีบพาเขาทั้งสองออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ซะที
“แต่ฉันขอฝากของให้นายถือ ฉันจะได้หยิบสะดวก” เขาถอดวัสดุที่พันด้วยผ้าที่เขาสะพายอยู่ข้างหลังสั่งให้เพื่อนของเขา  
ชายหนุ่มรับของจากเพื่อนของเขาสักพัก เพื่อนของเขาก็หยิบถุงผ้าที่เหมือนถุงใส่เงินออกมาสองถุง เขาส่งถุงอันหนึ่งให้เพื่อนของเขา
“วิธีใช้ให้นายปาถุงนึ้ลงพื้นที่นายยืมเพื่อให้ผงในถุงมันฝุ้นกระจายแล้วมันจะแสดงผลเชิญนายลองก่อนเลย”
เมื่อได้ยินเพื่อนพูดจบชายหนุ่มก็ตั้งท่าที่จะปาถุงใส่พื้นแต่ก็ชะงัก แล้วหันกลับมายังทางเพื่อนของเขาด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังและจับจ้องมาที่เพื่อนของเขา
“นายไม่ใช้มันก่อนหาเพื่อน” ชายหนุ่มพูดกับเพื่อนเหมือนรู้ว่าเพื่อนเขาคิดอะไรอยู่เมื่อได้ยินที่ ชายคนแรกพูดชายหนุ่มถึงกับมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“ไหนขอฉันดูถุงนั้นหน่อยซิ”ชายหนุ่มพรีบคว้าถุงผ้าจากเพื่อนของเขาด้วยความเร็วพร้อมกับไล่สัตว์ประหลาด
“เฮ้ย “
พื่อนของเขา
มีท่าทีตกใจกับการกระทำของเพื่อนที่มาแย่งถุงจากมือของเขาไปและยังไม่ทันที่เขาจะคว้ามันกลับมาเพื่อนของเขาก็เปิดถุงซะก่อน
“............................”
ชายหนุ่มที่เปิดถุงดูว่าสิ่งที่อยู่ในถุงมันคืออะไรแล้วเมื่อเขาเห็นก็ปรากฏว่าสิ่งที่อยู่ในถุงมันคืออะไร พร้อมกับจังหวะที่สัตว์ประหลาดกระโจมเข้ามาหาเขาตั้งห้าตัว
“...........................”
“ Spaining Serene “
เขาตวัดหอกเป็นวงกว้างอย่างสุดแรงใส่สัตว์ประหลาดทั้งห้าตัวที่โจมตีเขา
“ตึก”
เสียงร่างของสิ่งมีชีวิตที่จุ่โจมเขานอนกองกับพื้นซึ่งร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งอยู่ทั้งร่าง
ชายหนุ่มเทถุงลงทำให้ของที่อยู่ในถุงหล่นลงมามันไม่ใช่เศษผงวิเศษหรอกแต่มันกลับเป็นงินจำนวนมากมาย
“เพื่อน”
เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างร้ายแรงไปอย่างรุนแรง
“นายคิดที่จะให้ฉันหนีเอาตัวรอดคนเดียวเหรอ?”
  “หา! เพื่อน”
เสียงของชายหมุ่มตอนนี้เหมือนกับเสียงของท้องฟ้าที่กำลังแปรปวนอย่างรุนแรง
“...................”
“ฉัน.......ขอโทษด้วย.......”
เพื่อนของชายหนุ่มแสดงความเสียใจกับเรื่องที่ทำไป
“แต่ฉัน………….”
“อะไรล่ะ?” ชายหนุ่มตะคอกใส่เพื่อนพร้อมฟเดหอกไปที่พื้นข้างหน้าเขาที่มีฝูงสัตว์ประหลาด
ซึ่งทำให้เกิดคลื่นน้ำแข็งทอดยาวไปโดนสัตว์ประหลาดที่อยู่แนวนั้นทั้งหมด
“แฮ่ก แฮ่ก” เสียงหอบของชายนุ่มหายใจหลังจากที่ได้อาละวาดอย่างหนัก
“ฉันไม่สามารถที่จะกลับไปมองหน้าเด็กคนนั้นอีกได้แล้ว”เพื่อนของเขาเอ่ยขึ้นมาเพราะภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพของเด็กชายซึ่งมีผมสีเงินอายุประมาณ4ขวบที่กำลังดึงมือเขาไปเล่นด้วย
“ไปเล่นด้วยกันเถอะ ครับพ่อ”
“หึ”ภาพที่ผุดขึ้นมาอย่างที่เขาไม่ได้นึกถึงมันเลย
“นายว่าไง?!....................”
ทันใดน้นเองเขาก็ใช้ช่วงเวลาไม่ถึง5วินาทีแย่งถุงในมือของเพื่อนเขาที่บรรจุผงวิเศษแล้วก็ปาใส่เพื่อนของเขา
“ทำอะไรของนาย!”
เมื่อถุงได้ตกลงสู่พื้นตรงหน้าของชายหนุ่มก็ได้ระเบิดขึ้นมากลายเป็นควันทำให้ชายหนุ่มมองไม่เห็นอะไรนอกจากหมอกควันจากถุงที่ระเบิด แต่พอเมื่อควันได้จางหายไป เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าถูกขังอยู่ภายในลูกแก้วโปร่งใส
“เฮ้ย ปล่อยให้ฉันออกไปนะฮันไม่ยอมให้นายตายคนเดียวหรอกถ้าจะตายก็จะต้องตายด้วยกัน”
เขาใช้หอกแทงเปลือกลูกแก้วแต่มันก็ไม่เป็นผลเลยซักนิด
“ผงวิเศษนี้มีชื่อว่า ผงปีกรุ้ง มันจะช่วยพาไปยังสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งได้แต่มันใช้ได้แค่ต่อเคนเท่านั้น”
เพือนของเขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาถึงมันจะดูเป็นรอยยิ้มแต่มันเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าซึ่งเขาสามารถรู้สึกถึงมันได้
“กราว์เพื่อนรักฉันขอฝากเขาด้วยไว้ที่นายสหายคนสำคัญของฉัน ช่วยดูแลเขาด้วย แล้วมอบของที่อยู่ในห่อผ้าที่ฉันฝากนายให้กับเขาด้วย เพราะมันเป็นชะตากรรมที่เขาไม่สามารถที่จะหนีมันไปได้ ถึงตอนนั้นนายช่วยสอนทุกอย่างที่มีให้กับเขาเพื่อที่เขาจะได้พร้อมที่จะต่อสู้กับชะตากรรมนั้นด้วย”
“เจ้าบ้าเอ้ย นายคิดที่จะหนีเหรอเพื่อน จะหนีจากความเป็นจริงของนายเหรอหา!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่เพื่อนกล่าวมาก็ทำให้เขาเงียบไปชั่วขณะแต่
“ไม่ หรอก ฉันไม่ได้หนีหรอกแต่ฉันยอมรับมันเองเพื่อนรัก”
เขาพูดพร้อมกลับหันหลังไปประจันหน้ากับฝูงปีศาจสีดำ เขาได้เริ่มควงหอกไปมาเปลวเพลิงได้ปรากฎที่หอกเขาขึ้นมาอย่างโชกช่วงเมื่อเห็นเพื่อนของเขาควงหอกเขาก็รับรู้โดยทันทีว่าเพื่อนของเขาจะทำอะไรเลยทำให้เขาพยายามใช้หอกของตนทะลวงเปลือกลูกแก้วอีกครั้งแต่มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย จนเขาเริ่มอ่อนล้า
“นายนี่ มันขี้โกงจริงๆไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”เขาพูดในระหว่างที่ลูกแก้วค่อยๆนำพาลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ
“อืม ฉันแต่เป็นอย่างนี้แหละเพื่อน”เขาหันมาส่งยิ้มครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะทะลวงหอกเพลิงลงพื้นพร้อมกับเอ่ยคำพูดสุดท้าย
“สุดท้าย ฉันก็ต้องเพิ่งนายอีกแล้วกราว์”
 “Super Nova”
“ตูม!”
เสียงระเบิดขับขานเพลงแห่งการล่ำลาครั้งสุดท้ายให้กับสถามที่แห่งนี้บัดนี้ได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว
การจากลา อย่างโศกเศร้า
แต่การลานั้น ใช่ว่าจะโศกเศร้าเสมอไป

Endปฐมบทแรก โดย Wiser
 

edit @ 21 Jul 2009 12:17:00 by Wiser